mam kilka dostawców dla tej samej części, jak to działa z paszportem

Paszport może się różnić w zależności od dostawcy

Jeśli ta sama część jest kupowana od kilku dostawców, zazwyczaj nie wiąże się to automatycznie z jednym i tym samym paszportem. Cyfrowy paszport produktu opisuje konkretny produkt taki, jaki został wprowadzony na rynek przez konkretnego producenta lub importera, zawierający dane dostarczone przez tę stronę. Dwaj dostawcy dostarczający "tę samą" część dostarczają w praktyce często nieco inne produkty: inny producent, inna lokalizacja produkcji, inna kompozycja lub inna partia. Każdy z tych wariantów w zasadzie potrzebuje własnego paszportu, opartego na danych strony, która wprowadziła ten konkretny produkt na rynek.

Co tutaj wchodzi w grę, a co nie

Ten temat jest szczególnie ważny dla nabywców i montażystów, którzy pozyskują część — baterię, moduł, komponent — od różnych dostawców, aby rozłożyć ryzyko dostaw lub porównać ceny. Chodzi tutaj o pytanie, jak paszport radzi sobie z tą praktyką, a nie o pytanie, czy paszport jest obowiązkowy dla produktu końcowego: to ostatnie zależy od kategorii produktu i momentu, w którym obowiązek dla tej kategorii wchodzi w życie, jak opisano w czy paszport produktu dotyczy Twojej elektroniki.

Ważne jest rozróżnienie między dwiema sytuacjami, które na pierwszy rzut oka wydają się takie same. Po pierwsze: sama część musi mieć własny paszport, ponieważ jest wprowadzana na rynek jako produkt samostojący i spada pod obowiązkową kategorię. Następnie każdy dostawca tej części dostarcza swój własny paszport, a różnice między dostawcami to po prostu różnice między produktami. Po drugie: część jest komponentem w większym produkcie końcowym, a pytanie brzmi, jakie dane dotyczące tej części znajdą się w paszporcie produktu końcowego. Wtedy jednostką paszportu nie jest sama część, ale złożony produkt końcowy — a rola dostawcy części jest porównywalna z rolą dostawcy dalej w łańcuchu, jak również opisano w pytanie, czy podwykonawca musi dostarczać dane paszportu. Ta sekcja nie odnosi się do pytania, które dokładnie dane są potrzebne — to jest opisane w dane, które są żądane od dostawcy elektroniki.

Jeszcze brak ustalonej daty, ale ustalona ścieżka

Kiedy ta obligacja konkretnie wchodzi w życie, nie jest jeszcze ustalone. Cyfrowy paszport produktu dla elektroniki i urządzeń ICT jest opracowywany dla każdej podkategorii poprzez akty delegowane, które zgodnie z planem ESPR na lata 2025–2030 powinny być oczekiwane od 2027 r. Dopóki dla danej podkategorii nie został opublikowany akt delegowany, dla tej kategorii nie obowiązuje jeszcze wymóg paszportu — a zatem też nie ma jeszcze konkretnego obowiązku dotyczącego postępowania w przypadku wielu dostawców tego samego komponentu. To, co jest już ustalone, to ramy zawarte w samym ESPR: artykuł 10 rozporządzenia (UE) 2024/1781 opisuje wymagania, którym musi spełniać paszport, a artykuł 38 opisuje obowiązki, jakie mają uczestnicy łańcucha dostaw — w tym dostawcy komponentów — w tym procesie. Gdy tylko dla danej podkategorii zostanie opublikowany akt delegowany, dokładna data i dokładne ustalenie są tutaj wymienione. Więcej informacji o tym, jak działają te akty delegowane, znajduje się w czym jest akt delegowany i dlaczego jest decydujący, a szerszą oś czasu można znaleźć w kiedy paszport staje się obowiązkowy dla elektroniki.

Jak to działa w praktyce

Pierwszym krokiem jest ustalenie, czy dany komponent sam w sobie jest produktem podlegającym obowiązkowi posiadania paszportu, czy też jest on przetwarzany wyłącznie jako komponent w produkcie końcowym. To właśnie decyduje o tym, kto tworzy dany paszport. Jeśli komponent sam w sobie podlega obowiązkowi posiadania paszportu, każdy dostawca dostarcza dane dotyczące jego własnej wersji komponentu, i dla każdego dostawcy — a czasami dla każdego miejsca produkcji lub partii — tworzony jest oddzielny paszport. Jeśli komponent jest przetwarzany w produkcie końcowym, następnym krokiem jest: pobranie od każdego dostawcy danych niezbędnych do uzupełnienia paszportu produktu końcowego, i oddzielne przechowywanie tych danych dla każdego dostawcy, nawet jeśli komponenty wydają się funkcjonalnie identyczne. W praktyce często oznacza to, że przy zmianie dostawcy lub jednoczesnym korzystaniu z kilku dostawców dla tej samej pozycji w linii produkcyjnej, paszport produktu końcowego zmienia się wraz z tym, który dostawca dostarczył dany komponent — analogicznie do sytuacji, w której skład produktu różni się w zależności od partii, jak opisano w jak paszport jest wypełniany, gdy produkt zmienia się z partii na partię. Z tego powodu rozsądnie jest ustalić wcześniej w przypadku zakupów od wielu dostawców tego samego komponentu, kto dostarcza jakie dane i w jakim momencie, coś, co dobrze wpisuje się w umowy, które i tak są zawierane w umowie zakupu, patrz jak dostarczanie danych paszportu jest ustalane w umowie zakupu. Kto otrzyma te dane, powinien sprawdzić ich spójność między dostawcami, jak opisano w sprawdzanie danych dostawcy pod kątem prawidłowości.

Podstawa prawna: artykuły 10, 29 i 38 ESPR

To, że paszport jest powiązany z konkretnym produktem wprowadzonym na rynek przez konkretnego uczestnika rynku, wynika z artykułu 10 Rozporządzenia (UE) 2024/1781, które opisuje wymogi merytoryczne dotyczące cyfrowego paszportu produktu. Zobowiązania aktorów znajdujących się wcześniej w łańcuchu dostaw — takie jak dostawcy komponentów — aby udostępnić niezbędne dane, zawarte są w artykule 38 tego rozporządzenia. W przypadku komponentów lub produktów importowanych spoza UE, dodatkowo stosują się zobowiązania importerów określone w artykule 29; staje się to istotne, gdy jeden z dostawców ma siedzibę poza UE; odnosi się to do tematu opisywanego w co paszport produktu oznacza przy imporcie spoza Unii Europejskiej.

Kto już teraz pracuje z wieloma dostawcami tego samego komponentu, powinien z rozeznaniem dokumentować dla każdego dostawcy, które dane są dostępne, a które brakuje, tak aby ta praca była już gotowa, gdy delegowany akt dotyczący danej podkategorii zostanie opublikowany.